Header Ads

FACENETPRO

ΛΟΥΝΤΜΙΛΑ ΠΑΒΛΙΤΣΕΝΚΟ - Η ΠΙΟ ΘΑΝΑΣΙΜΗ SNIPER ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ


Οι επικεφαλής του Κόκκινου Στρατού την προόριζαν για νοσοκόμα. Η Λουντμίλα Παβλιτσένκο όμως ήταν αντίθετη. Ήθελε με κάθε τρόπο να βρεθεί στην πρώτη γραμμή του πολέμου. Και τα κατάφερε. Μέχρι το 1942 είχε 309 επιβεβαιωμένους θανάτους και τιμήθηκε με την ανώτερη διάκριση της Σοβιετικής Ένωσης.  

Επισκέφτηκε τις ΗΠΑ, με σκοπό να ζητήσει από τους Συμμάχους επιπλέον υποστήριξη στην προσπάθεια του Στάλιν να ανακόψει την πορεία των γερμανικών στρατευμάτων στο Ανατολικό Μέτωπο. Δέχθηκε έντονη κριτική και σεξιστικά σχόλια για τον τρόπο ντυσίματος της από τον αμερικανικό Τύπο και δημιούργησε μια μακροχρόνια φιλική σχέση με την πρώην Πρώτη Κυρία, την Έλινορ Ρούζβελτ....

Μια ατίθαση κοπέλα 
Η Λουντμίλα Μιχαήλοβα Παβλιτσένκο γεννήθηκε στις 12 Ιουλίου 1916 στο χωριό Bila Tserkva της σημερινής Ουκρανίας. Από μικρή, οι γονείς της τη χαρακτήριζαν ατίθαση και ήταν ένα σωστό αγοροκόριτσο. Στα 14 της μετακόμισε με την οικογένειά της στο Κίεβο. Ο πατέρας της εργαζόταν σε εργοστάσιο, η μητέρα της ήταν δασκάλα κι εκείνη βρήκε δουλειά σε εργοστάσιο το οποίο κατασκεύαζε στρατιωτικό εξοπλισμό.

Την ίδια εποχή, έγινε μέλος στην «OSOAVIAKhIM», μια παραστρατιωτική αθλητική οργάνωση, αρκετά διαδεδομένη μεταξύ των νέων της Σοβιετικής Ένωσης, όπου μάθαιναν να χειρίζονται με σωστό τρόπο όπλα. Ένας από τους κύριους λόγους που η Παβλιτσένκο πήγε σε σχολή σκοποβολής ήταν για να αποδείξει σε ένα αγόρι της γειτονιάς ότι μια γυναίκα μπορούσε να στοχεύει το ίδιο καλά με έναν άντρα.

Προπονούνταν σκληρά κάθε μέρα και γρήγορα κατάλαβε ότι το ταλέντο της στην σκοποβολή ήταν έμφυτο. Στα 16 της, η Παβλιτσένκο, παντρεύτηκε και απέκτησε έναν γιο. Ο γάμος ήταν αποτυχημένος και η κοπέλα αποφάσισε να χωρίσει και να επικεντρωθεί στην εκπαίδευσή της. Το 1937 εισήχθη στο Πανεπιστήμιο του Κιέβου για να πάρει πτυχίο στην Ιστορία. Δεν πρόλαβε....

Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος και «καψόνια» από τους άνδρες του Κόκκινου Στρατού
Στις 21 Ιουνίου 1941, ο Χίτλερ «έσπασε» τη συμφωνία με τον Στάλιν και γερμανικά στρατεύματα εισέβαλαν στο έδαφος της Σοβιετικής Ένωσης. Η Παβλιτσένκο βρισκόταν στο τελευταίο έτος των σπουδών της, όταν αποφάσισε να τα παρατήσει και να ενταχθεί στον Κόκκινο Στρατό.

Αρχικά, οι επικεφαλής ήταν αρνητικοί, εξαιτίας του φύλου της και την προέτρεψαν να βοηθήσει στον πόλεμο ως νοσοκόμα. «Δεν δέχονταν εύκολα γυναίκες στον Στρατό, έτσι χρειάστηκε να επιμείνω και να καταφύγω σε παράξενα κόλπα για να με δεχτούν», ανέφερε αργότερα. Ένας αξιωματικός τελικά την πέρασε από «οντισιόν» προτού αποφασίσει να τη δεχτεί.

Το πλάνο ήταν η Παβλιτσένκο να σκοτώσει δύο Ρουμάνους κρατούμενους που συνεργάζονταν με τους Γερμανούς. Με ένα τουφέκι στο χέρι, η κοπέλα, τους πέτυχε με ευκολία. Η Παβλιτσέντο κατατάχθηκε στην 25η Μεραρχία Πεζικού και έγινε έτσι μία από τις 2.000 γυναίκες που εντάχθηκαν στον Κόκκινο Στρατό κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου....


Γυναίκα Θάνατος
Την πρώτη κιόλας μέρα ως «ελεύθερος σκοπευτής» του Κόκκινου Στρατού, η Παβλιτσένκο σκότωσε δύο Γερμανούς. Μέσα στον επόμενο χρόνο, το «σκορ» της έφθασε στους 309 επιβεβαιωμένους θανάτους....

Η Λουντμίλα Παβλιτσένκο πολέμησε στην Οδησσό και τη Μολδαβία όπου σκότωσε τουλάχιστον 187 άτομα, ανάμεσα στα οποία και εκπαιδευμένους ελεύθερους σκοπευτές. Όταν έφτασε τους 100 θανάτους προάχθηκε σε λοχία και έφτασε μέχρι τον βαθμό της Υπολοχαγού. Μετά την Οδησσό, πήρε μέρος στην Πολιορκία της Σεβαστούπολης στην Κριμαία. Οι θάνατοι έφτασαν τους 257.

Όσο περνούσε ο καιρός, η Παβλιτσένκο αναλάμβανε όλο και πιο ριψοκίνδυνες αποστολές. Μία από αυτές ήταν η «μονομαχία» με ελεύθερους σκοπευτές του εχθρού, όπου στην ουσία οι «snipers» ανταλλάσσουν πυρά, μέχρι κάποιος να πέσει νεκρός. Στις 36 «μονομαχίες» που πήρε μέρος δεν έχασε ούτε μία φορά, ενώ μία από αυτές κράτησε τρεις ημέρες! «Ήταν μία από τις πιο δύσκολες εμπειρίες της ζωής μου», ανέφερε χρόνια αργότερα η γυναίκα.

Χρειάστηκε να μείνω περίπου 17 ώρες σε μια συγκεκριμένη στάση για να μην γίνω αντιληπτή. 

Κατά τη διάρκεια των πολεμικών συγκρούσεων, η Λουντμίλα τραυματίστηκε τέσσερις φορές, με την τελευταία να είναι και η πιο σοβαρή. Μια βόμβα εξερράγη κοντά της και τα θραύσματα την τραυμάτισαν στο πρόσωπο. Επικεφαλής του Κόκκινου Στρατού, αποφάσισαν τελικά να την αποσύρουν από την ενεργό δράση και να επιστρέψει σε σοβιετική στρατιωτική βάση με σκοπό να εκπαιδεύει άλλους ελεύθερους σκοπευτές. Την ίδια στιγμή, ο γερμανικός στρατός προσπάθησε να την προσεγγίσει.

Το όνομα της ήταν ήδη γνωστό ανάμεσα στους Ναζί και είχε ταυτιστεί με τον τρόμο και τον θάνατο. Συχνά, μέσα απά τα μεγάφωνα την καλούσαν, αναφέροντας:

«Λουντμίλα Παβλιτσένκο, έλα με το μέρος μας. Θα σου δώσουμε πολλά σοκολατάκια και θα σε κάνουμε γερμανίδα αξιωματικό». Η Παβλιτσένκο αρνήθηκε και οι Ναζί πέρασαν στις απειλές. «Θα σε διαλύσουμε σε 309 κομματάκια» – όσοι και οι Ναζί που είχε σκοτώσει.... 

Η πρώτη σοβιετική πολίτης που προσκλήθηκε στον Λευκό Οίκο και η φιλία με την Πρώτη κυρία 

Το καλοκαίρι του 1942, η Παβλιτσένκο ήταν μέλος της επίσημης σοβιετικής αποστολής σε ΗΠΑ και Καναδά. Η γυναίκα- θρύλος, επιλέχθηκε εν μέρη από τους σοβιετικούς για καθαρά προπαγανδιστικούς λόγους, που επιθυμούσαν τη στήριξη των Συμμάχων στο Ευρωπαϊκό Μέτωπο του πολέμου, τη στιγμή που το Τρίτο Ράιχ εισέβαλε και καταλάμβανε ανενόχλητο όλο και περισσότερα εδάφη.

Ο αμερικανικός λαός επιφύλασσε στην Παβλιτσένκο υποδοχή ήρωα. Δεν συνέβη το ίδιο και με μερίδα του αμερικανικού Τύπου, που επικεντρώθηκε σε σεξιστικά σχόλια γύρω από την εμφάνιση της 25χρονης κοπέλας.

Η Παβλιτσένκο εμφανίστηκε με τη στολή της και χωρίς καθόλου μακιγιάζ. Τις πρώτες ήμερες της επίσκεψής της, οι δημοσιογράφοι την ρωτούσαν γιατί δεν βάφεται και γιατί επέλεξε να φορά τη στολή της, που μάλλον την «παχαίνει».

Εμφανώς ενοχλημένη, η Παβλιτσενκο, απάντησε πως «όταν βρίσκεσαι στο μέτωπο δεν έχεις χρόνο να σκεφτείς αν έχεις λαμπερό πρόσωπο»....

Θεώρησε αρκετές ερωτήσεις χαζές και προέτρεψε τους Αμερικανούς να εμπλακούν περισσότερο στο  Μέτωπο της Ευρώπης.

Κύριοι, είμαι 25 χρόνων και έχω ήδη σκοτώσει 309 φασίστες. Δεν νομίζετε πως ήρθε η ώρα να σταματήσετε να κρύβεστε πίσω από την πλάτη μου;... 


Από τη Μηχανή του χρόνου


Δεν υπάρχουν σχόλια

Από το Blogger.